The Mostest Colour
story-telling projecties muziek

“Een zoon zonder vader en een vader zonder zoon”
In The Mostest Colour verbindt theatermaker Maarten Mourik twee persoonlijke vertellingen die op het eerste gezicht weinig met elkaar te maken hebben: een oer-spannend verhaal over het Australische jongetje Kalan die hunkert naar erkenning en gefascineerd is door geweld, en een overdenking over Maartens vader als jonge man aan de hand van diens oude dia’s.
De gezichtspunten van “een zoon zonder vader en een vader zonder zoon” raken gaandeweg met elkaar verweven en zo groeit The Mostest Colour tot een gelaagde meditatie over familie, het lot en afscheid nemen.
De voorstelling combineert storytelling met projecties, licht, decor en muziek. Kalan’s verhaal is rauw en ontroerend; het verhaal over Maartens vader beschouwend.




The Mostest Colour is een intense, beeldende theaterervaring die schuurt, raakt en verbindt. Op Edinburgh Fringe kreeg de voorstelling lovende reacties. Allan Little (BBC Scotland) schreef: “I was enthralled. Its decency and kindnesses still resonate with me.”
Maarten Mourik creëert persoonlijke verhalen die raken en verbinden, vaak in een genre-overschrijdende vorm. Hij verdiende zijn sporen als (muziek)theatermaker, schrijver, componist en regisseur.
Zanger/componist: acapella theatergroep Montezuma’s Revenge;
Theaterregie: The Last 5 Years (met Birgit Schuurman en Jim de Groot), Adele Bloemendaal, een dubbelportret (met Sanne Wallis de Vries en Paul Groot), Debby Petter, Stijn van der Loo.
Documentairemaker: (Adele Bloemendaal -AVRO/TROS).
En in 2011 werd hij wereldkampioen synchroonzwemmen mannen/teams/40+.
“The Mostest Colour is een subtiele verkenning van een poging tot vriendschap tussen verschillende generaties. Het is een rustige, ingetogen verkenning van mannelijkheid, haar kwetsbaarheid en beperkingen. Ik was ontroerd door de vriendelijkheid die eraan ten grondslag ligt, door het potentieel voor menselijke goedheid dat het onderzoekt.
Maarten Mourik legt de charme van kinderlijke onschuld en kwetsbaarheid vast, die des te aangrijpender wordt door de onderstroom van duisternis en geweld die uiteindelijk de zich ontvouwende relatie in het hart van het verhaal zal dwarsbomen. Ik was geboeid. De fatsoenlijkheid en vriendelijkheid ervan resoneren nog steeds met mij.”
Allan Little
BBC Scotland




































